കണ്ണീർ

വാക്കിൽ തൊടുത്ത  ശരത്തിൽ 
നിന്നിലെ ജലം ഞാൻ തേവിക്കളഞ്ഞു.
ഉള്ളിലെ നീര്ചോല വീണ്ടും 
കലങ്ങി മറയവേ
അതിനു ഒരു കടലിന്റെ 
കനമുണ്ടെന്നു തോന്നി .

മനസ്സിലെ മുകിൽപ്പുറങ്ങളിൽ  നിന്നും 
നീര് വാർന്നു വീഴുന്നത്  ഒരു അനുഗ്രഹമാണ് .
കഴുകലിന്റെ അനുഭവം നീട്ടി 
കാഴ്ചയുടെ ആകാശങ്ങളെ അത് വികസിപ്പിക്കുന്നു .

വീക്ഷണത്തിലെ വിശാലതയിൽ 
ഹൃദയാന്തരിക്ഷത്തിലെ നനവിനെ ആദ്യമായി 
നാം അങ്ങനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്നു ....